Veenkoloniaal Museum vol met honden

VEENDAM - ‘Ik wou dat ik twee hondjes was’, is nog tot en met 26 mei 2019 te zien in het Veenkoloniaal Museum.

De Winkler Prins Scholengemeenschap en het Alfa College in Groningen werkten mee aan deze tentoonstelling. Een kleine honderd hondjes vullen nu een tentoonstellingsruimte in Veendam. Oude hondjes, soms meer dan 150 jaar en jonge hondjes gemaakt door de leerlingen en hondjes gemaakt door kunstenaars. De Utrechtse kunstenaar Eline Janssens begeleidde het project.

Een stukje geschiedenis

Je zou haast zeggen, wie kent ze niet? Dat leuke stelletje hondjes, lief en aardig, soms ook boos. Kwaadsprekers zeggen dat ze ooit in de tijd van koningin Victoria in het bordeel terecht kwamen. Victoria verbood immers de meisjes van plezier, maar diezelfde meisjes wisten maar al te goed dat een stelletje hondjes een geliefd souvenir was, dat gretig door matroosjes op de eerste reis naar Engeland werd gekocht. Wat nu, als we de etalage vol zetten met hondjes? Komt er een klant, dan geven we een stel hondjes mee. En vraagt een Engelse bobby: ‘What you have done, sir?’ Dan hoeft de klant alleen maar te antwoorden: ‘I only bought these two dogs.’ Een leuk verhaal, maar we laten de waarheid graag in het midden.

Zeker is, dat deze hondjes al vanaf het begin van de 19de eeuw tot het midden van de 20ste eeuw in Staffordshire werden gemaakt en je ze als toerist in alle havensteden van Europa en zelfs ver daarbuiten tegen kunt komen. Duizenden zijn er gemaakt. Keramische hondjes. Officieel moeten het altijd twee hondjes zijn, maar velen bezitten er maar één. De hondjes raakten door breuk, boedelscheiding en erfenissen uit elkaar. Maar ook als je de koppels bekijkt, zijn het vaak geen echte stelletjes. Soms verschillen ze in hoogte en in kleine details in decor. Hondjes die op het eerste gezicht bij elkaar horen, maar bij nader inzien bij elkaar gezocht zijn, zoals de strandjutter bij de ene linker schoen een rechter zoekt. ‘Ik wou dat ik twee hondjes was’.

Het gaat aldus Eline Janssens om ‘de wil om niet vergeten te worden’. Ze zijn immers aan een (geliefde) thuisblijver geschonken met de wens niet vergeten te worden tijdens lange tochten op zee. Bij de tentoonstelling is een catalogus verschenen met allemaal hondjes.