Land (deel 2) | Column Laura Mijnders

Rond een uur of zeven ’s avonds zwaait de poort weer open. ,,Dag dames.’’ Een man met een rieten hoed op en een strakke Speedo aan loopt onze richting uit.

Hij stelt zich voor als Jouke. Ik moet een beetje lachen om zijn jongensachtige voorkomen, hij ziet eruit alsof het volwassen worden hem compleet heeft verrast. ,,Zo, jullie zijn al lekker aan de wijn? Nog wat geschreven?’’

Hij pakt het glas van zijn vrouw van tafel en neemt een flinke slok. Op datzelfde moment zwaait de poort opnieuw open. ,,Ha, Sterre! En? Heb je nog krabben gevangen?’’, vraagt Mare haar. Ze schudt een beetje beledigd haar hoofd. ,,Nee, we hebben in het zwembad gespeeld.’’ Ze lijkt het woord ‘gespeeld’ te fluisteren, alsof ze het uitspreken van dit woord wil vermijden. ,,Maar gaan we zo eten? Ik heb trek.’’

Mare bereidt een salade terwijl Jouke de barbecue aansteekt. ,,Dek jij de tafel Sterre?’’ Mokkend sjokt Sterre met glazen en borden richting de grote picknicktafel in de tuin. ,,Sterre, kom op, anders ga je even een half uurtje boven zitten om tot jezelf te komen.’’ Ineens mis ik ons eigen vroegere gezin, het gezin dat we hadden kunnen zijn.

Na een time-out van tien minuten komt Sterre tegenover mij zitten. Ze heeft zich omgekleed en een verongelijkte blik op haar gezicht. ,,Luister, ik snap het wel. Ouders zijn lastig. Ze willen eigenlijk niet dat je groot wordt, ze zijn er bang voor’’, zeg ik. Ze slaat haar ogen op. ,,Ja, precies!’’ ,,Ik dacht eerst toen mama jou uitnodigde, mam waar begin je aan? Maar ja, niemand in dit gezin die naar mij luistert.’’ ,,Ik snap je zorgen wel. Voor hetzelfde geld was ik een hele enge vrouw geweest die jullie wil beroven.’’

,,Houd je eigenlijk ook van spelletjes’’, vraagt Sterre na een tijdje. ,,Ik knik. ,,Ik ken een heel leuk kaartspel, het heet…..’’Op datzelfde moment komt Mare naar buiten met de salade. ,,Mare, ik wil Sterre een kaartspel leren, maar ik weet niet of ik de naam van het spel wel mag zeggen…..’’

Ik fluister de naam van het spel in Mare’s oor. Sterre hoort het en barst in lachen uit. ,,Haha, nou ‘shithead’ is echt geen erg woord hoor. Dat betekent gewoon poephoofd. Ik ken veel ergere woorden zoals ‘kut’, ‘fuck’, verdomme.’’ ,,Hé, zo kan die wel weer!’’, zegt Mare.

Na het eten ruimen we af en spelen een aantal potjes shithead. Ter afsluiting maken we een strandwandeling met de honden. Het is een heldere nacht, de zee slaat met bescheiden golven stuk op het zand.

Eenmaal in het logeerbed moet ik denken aan iets wat Sterre zei vanavond. ,,Ik leef nu. Dan is nu genieten toch het belangrijkste?’’ Dit betrof een argument om haar moeder over te halen tot het geven van meer zakgeld voor de kermis waar ze morgen heen wil, maar wat een wijsheid schuilt er in die woorden. We leven nu. Dat is wat ertoe doet.