Column Laura Mijnders | Oudste (1)

Koortsachtig loop ik het academiegebouw binnen. Aan het eind van de gang tref ik het juiste lokaal aan. Ervoor staat een groepje mensen te wachten. Of nu ja, groepje, eerder een stel individuen op toevallig dezelfde plaats

Niemand spreekt met elkaar. Alsof ze lammeren voor de slachtbank zijn. Zonder iets te zeggen sluit ik me bij ze aan. Terwijl ik nog een keer controleer of ik echt het juiste lokaal heb bereikt, duwt een jongen die zojuist is komen aanlopen, zonder nadenken de deur van het betreffende lokaal open. Er is geen mens te bekennen. ,,Volgens mij kunnen we gewoon naar binnen hoor.’’ Ik volg hem onmiddellijk, dankbaar om van dat akelige zwijgen af te zijn.

Deze jongen ziet eruit alsof hij de weg hier kent. Achteloos neemt hij plaats naast een raam. ,,Mag ik wel naast je komen zitten?’’ De jongen knikt. Onwennig stel ik mij aan hem voor. Ik reik hem een plakkerige hand. Ik rook al lang niet meer, maar man, wat snak ik naar een sigaret. Waar ben ik aan begonnen? Steeds meer mensen druppelen binnen. Het zijn voornamelijk jonge meiden. Ze zijn goedlachs, slank, hebben lange benen en opvallend vaak lang, blond haar. Het voelt alsof ik regelrecht een sprookje ben binnengewandeld, compleet met nimfen, mysterieuze gebouwen en raadsels.

De jongen naast me vraagt me waar ik vandaan kom. Zonder dat ik er erg in heb begin ik met hem te kletsen en vertel hem alles over mijn angst om weer te studeren. Hij lacht en hoort het vriendelijk aan. ,,Ik studeerde hiervoor geschiedenis. Ik ken het hier al een beetje. Maar ik vind het net zo spannend als jij. Ik hoop dat ik deze keer de juiste keuze heb gemaakt. Hoe oud ben jij eigenlijk?’’ Ik slik. ,,Zevenentwintig. Ik vermoed dat ik de oudste ben……..’’ Met dat ik het zeg, voel ik hoe raar dat voelt. Mijn leven lang ben ik overal de jongste geweest. Oudere vrienden, oudere klasgenoten, oudere liefdes, oudere collega’s, oudere kroegmaatjes…..

,,Good, let’s start!’’ Ongemerkt is onze docente binnengeslopen. Met een dun stemmetje brengt ze het gekakel in de ruimte tot zwijgen. Waar ze vandaan is gekomen weet niemand. Het zou mij niets verbazen als ze uit de lucht is komen vallen. Na een clichématig rondje voorstellen in gebroken Engels, weet ik het zeker. Ik ben de oudste. In sommige opzichten zal dit wellicht een voordeel opleveren maar ach, wat verlang ik toch naar zo’n lijf als dat van mijn klasgenoten! Het is vele kilo’s geleden dat ik mij zo soepel en liefelijk voortbewoog.

De docente vraagt of we nog vragen hebben. Ik ben de enige die zijn hand opsteekt. Fucking nerd. Aan het eind van het college krijgen we huiswerk mee. Ik knijp hem behoorlijk. Sinds een jaar is alles op deze opleiding in het Engels. Ik hoop maar dat ik mee kan komen. Dat de hele teringbende niet instort. Dat ik mijzelf niet onnodig in de schulden steek.