Vaandel Deo Gloria terug in oude glorie

WILDERVANK

Onlangs is de stichting Wildervanck-Wildervank in het bezit gekomen van een vaandel van de christelijke muziekvereniging Deo Gloria.

De stichting heeft zich ten doel gesteld om zich in te zetten voor het behoud van het in het dorp Wildervank aanwezige cultuurgoed. Voorzitter Harrry Hartsema heeft het vaandel in ontvangst genomen. Het roept herinneringen op aan een tijd met mooie verhalen. De muziekvereniging, met oprichtingsjaar 1922, is al lang niet actief meer. In de vorige eeuw was het christelijke fanfareorkest tijdens optochten en verschillende festiviteiten een graag geziene gast in Wildervank en wijde omgeving. Het vaandel werd destijds vervaardigd ter gelegenheid van het 25-jarig jubileum van de vereniging in 1947. Helaas verkeerde het banier in slechte staat. Met financiële steun van onder meer het Wildervankfonds, Wildervank Vooruit en enkele particulieren is het vaandel door een gespecialiseerd bedrijf schoongemaakt en zijn er kleine reparaties uitgevoerd. Het vaandel heeft een mooi plekje gekregen in het Margaretha Hardenberg Cultuurcentrum. Tijdens de Open Monumentendag zal deze herinnering aan vergane glorie ook voor het publiek te bewonderen zijn. Op de foto uit het 25 jarig jubileumjaar van de Chr. Muziekvereniging Deo Gloria staan 24 leden met het vaandel fier overeind. Marcherend door Wildervank tijdens festiviteiten als Koninginnedag liep de vaandeldrager voorop, met het turfstekertje op het fluweeldoek als duidelijk teken ter herkenning. Pauze werd gehouden bij Huize Bareveld of Hotel Peper, en terug bij Boelens of Hotel de Nederlanden. Wildervank telde overigens behoorlijk wat café’s. Gerry Ham begon in 1953 bij Deo Gloria op de bügel. Zijn vader Harm speelde op de trombone en later op de althoorn. Gerry vertelt: ,,Tijdens de 4 mei herdenking speelden we eerst nog bij het gemeentehuis, later was dat bij het bronzen monument. Op Koninginnedag speelden we om 9 uur een aubade bij het gemeentehuis met burgemeester Liese. Op een lagere school speelden we een aubade en begeleiden we de kinderen tijdens het zingen van vaderlandse liederen en het volkslied. Tijdens de Eerste Kerstnacht gingen we met vijf muzikanten bij elke laan, en ook tussen twee lanen in, Stille Nacht spelen. De mensen vonden dat mooi en en kwamen naar buiten om te luisteren. En dan gingen we op de fiets weer verder. Bij vorst was het lastig spelen, omdat de ventielen vastvroren. Maar met de handen warmhoudend ging het toch.” In de jaren 60 liep het ledenaantal sterk terug. ,,De jeugd trok na hun schoolopleiding weg, om aan het werk te gaan of naar het voorgezet onderwijs. En we kregen er geen nieuwe jeugd meer voor terug. De popmuziek met de opkomende jongerencultuur zal er ook invloed op hebben gehad”. Deo Gloria is nooit officieel opgeheven, maar in 1966 of 1967 waren de vijf overgebleven leden er maar mee gestopt.

Auteur

admin