‘Ik zou het opnieuw zo doen’

VEENDAM

Onderweg begin ik te vermoeden dat ik met Zuster Adriana door de gang loop en gniffelend bevestigt ze dat. Aangekomen in haar mooie appartement serveert ze meteen koffie met koek en gaat dan de directeur van het huis ophalen. Daar zit ik dan: alleen in de woning van de vrouw die mij, en nog een paar duizend anderen, ter wereld hielp. Het is een gezellige kamer: fijne stoelen, mooie orchideeën en een soort bij-kamertje van glas waar de zuster graag zit te kijken naar de kinderen op het schoolplein tegenover haar appartement.

Drs. Bianca Kaatee is nog niet zolang directeur van Sint Franciscus. Zij is bezig met de transitie van zorginstelling naar thuiszorg. Zij, en zuster Adriana vinden het beide moeilijk te verkroppen wanneer een bewoner verplicht moet verhuizen omdat de zorgvraag te groot wordt. Mensen willen tot het laatst in Huize Sint Franciscus blijven wonen. Het is de bedoeling dat de zorg bij de mensen thuis komt, op termijn ook intensieve zorg. Iedereen met een zorgvraag kan in Huize Sint Franciscus wonen, je hoeft niet katholiek te zijn.. Mede met de bedoeling dit misverstand uit de wereld te helpen en om kennis te maken met het huis, organiseert men begin oktober een themaweek met een feestelijke koffie-ochtend, een lezing over de geschiedenis van huize sint Franciscus en op zaterdag 7 oktober een open huis. Dus: wilt u geïnformeerd worden over de mogelijkheden en diensten die het huis u te bieden heeft, wil je graag zien waar je geboren bent, of wil je gewoon de prachtige ramen en deuren in het oude gedeelte zien? Ga dan op 7 oktober tussen 10 en 4 naar de open dag!

Zuster Adriana, waar komt u vandaan en hoe raakte u hier verzeild?

,,Ik ben geboren in Wamel, nabij Nijmegen, als Riek van Kessel. Ik was de derde en na mij zouden nog negen kinderen komen. Mijn vader overleed tijdens moeder’s 12de zwangerschap en toen ik 17 jaar was overleed moeder ook. Mijn oudste zus deed haar best in de opvoeding en werd daarin bijgestaan door onze oom en tante. Deze oom bracht mij later naar de kloosteropleiding in Nijmegen. Hij nam geen afscheid, maar reed op een moment dat ik afgeleid was, weg. Hij was bang dat ik me zou bedenken en weer mee terug zou willen. Ik heb geen spijt van mijn keuze toe te treden tot de Franciscaner zusterorde, als ik mijn leven opnieuw zou mogen doen zou ik het precies net zo doen. Toch heb ik het wel eens moeilijk gehad, vooral tijdens de opleiding omdat je dan geen contact mag hebben met alles wat werelds is, zoals familie.

Na 4 jaar was de opleiding afgerond en kreeg ik mijn nieuwe naam. Ik hoopte dat het ‘Gerharda’ zou worden, maar die naam was al in gebruik. De congregatie besloot dat ik voortaan Adriana zou heten en stuurde me naar een klooster waar ik in de keuken zou werken. Ik heb in verschillende huizen gewerkt. Dat duurde gelukkig niet lang en in 1963 kwam ik naar Veendam.”

Was het toen al een kraamkliniek?

,,Jawel, maar dat niet alleen. Al sinds 1931 was hier een kraamkliniek, een bejaardenhuis, een naaischool en aan de overkant van de weg was de kleuterschool. De eerste maanden van 1931 werden alleen katholieken bediend, maar al gauw was iedereen hier welkom. In 1984 moest de kliniek dicht op last van de regering.”

Was het moeilijk voor u om aan uw nieuwe rol te wennen? U was jarenlang hoofd van de kraamkliniek en nu bent u bewoner.

,,Dat is soms nog wel eens moeilijk, hoor. Ik moet mezelf er regelmatig aan herinneren dat ik meer moet overleggen en niet meer zelf allerlei dingen kan bepalen.”

Wat doet u zoal overdag?

,,Ik begin mijn dag om half 7 in de kapel. Verder doe ik niet zoveel.”

Bianca: ,,Zuster doet ontzettend veel, maar dat merken we pas wanneer ze er een paar dagen niet is. Bovendien zorgt ze voor mens, kapel en koffie. Ze plukt de bloemen voor de kapel vaak in de voortuin.”

Zuster: ,,Maar dat overleg ik tegenwoordig wel hoor! „

Waar gaat u naartoe wanneer u er een paar dagen niet bent?

,,Naar de Franciscaner zusterorde in Dongen.”

Bianca: ,,Zuster Adriana maakt van dit huis een warm en zorgzaam thuis. Ze bekommert zich altijd onopvallend om mensen die het nodig hebben.”


Auteur

Redacteur