‘Ik wil files voor vanBeresteyn’

Veendam

Jos Kraan (57) is aangesteld als de nieuwe directeur van cultuurcentrum vanBeresteyn. Hij neemt het roer over van Simon Scholtens, die vanBeresteyn in tien jaar tijd tot een succes wist te maken. ,,Ik val van de ene leuke baan in de andere.’’

Jos Kraan, Veendammer in hart en nieren, is blij met zijn nieuwe aanstelling. Hij werkte bij de gemeente Veendam en onderhield er al negen jaar de contacten met bedrijven. ,,Dat was een mooie baan, ik heb het er erg naar m’n zin gehad,’’ vertelt hij. ,,Toen ik op deze functie ging solliciteren zei ik tegen mijn vrouw Janneke: ‘Ik zit in een luxepositie, als ik het niet word, houd ik gewoon deze leuke baan’.’’ Jos nam al deel aan de sponsorclub van het cultuurcentrum, de jonckheren- en vrouwen van vanBeresteyn, gevormd door bedrijven die het theater een warm hart toedragen. ,,Ik zat namens de gemeente in het bestuur van deze club en daar leerde ik Simon Scholtens kennen. Een jaar geleden zei hij tegen mij dat hij er misschien mee wilde stoppen. Ik dacht toen dat het wellicht iets voor mij zou kunnen zijn, het leek me echt leuk om te doen.’’ In oktober kwam de vacature online, Jos solliciteerde en kreeg de baan. “Een verstandige keuze,” zegt hij met een knipoog. ,,Simon heeft het trouwens geweldig gedaan: zonder hem, de medewerkers en vrijwilligers was vanBeresteyn nooit zo’n succes geworden.” Zijn nieuwe baan houdt veel meer in dan je misschien zou denken. ,,Er is mij al diverse keren gevraagd of ik nu gratis van de ene voorstelling naar de andere mag. Ik zal af en toe wel bij een optreden aanwezig zijn, want dat behoort tot mijn takenpakket, maar ik ben straks meewerkend voorman. Dit betekent dat ik hetcultuurcentrum ga aansturen en het aanspreekpunt word voor klanten, collega’s en bedrijven. Daarnaast zal ik veel gaan netwerken, om ervoor te zorgen dat vanBeresteyn nog meer de huiskamer van het centrum wordt.” De komende maanden kijkt Jos naar het reilen en zeilen binnen het cultuurcentrum. ,,Ik zal straks gaan ervaren wat er goed gaat en wat er beter zou kunnen, maar daarbij heb ik ook de mensen uit Veendam en omgeving nodig. Tegen hen zou ik willen zeggen: ‘Heb je verbeterpunten voor het gebouw, iets wat de sfeer ten goede komt, suggesties voor artiesten of andere ideeën? Laat het me vooral weten!’’’ Dat het cultuurcentrum veel groter is dan alleen het theater, is een feit. Zo zijn er ook nog een bibliotheek, een muziek-, dans- en theaterschool en het Grand Café in gehuisvest. En vergeet de buurman niet: het Veenkoloniaal museum, waar vanBeresteyn nauw mee samenwerkt. Jos wil in ieder geval ook gaan praten met het wijk- en buurtbeheer in Veendam, en met de bewoners overleggen wat het cultuurcentrum moet doen om het aantrekkelijk te maken voor iedereen. ,,Mijn dochter Jessie is achttien jaar en zei tegen me dat vanBeresteyn niet voor haar leeftijd is. Ze vindt het saai en daarom wil ik bijvoorbeeld ook meer aanbod voor deze categorie jeugd gaan creëren. Ik hoop dat iedere Veendammer over vijf jaar kan zeggen dat hij in vanBeresteyn is geweest.” Een doorn in zijn oog is de geringe uitstraling van het gebouw aan de straatkant. ,,Het mag van mij meer knallen. Want dat is het visitekaartje van het cultuurcentrum en daar komen de mensen langs.” Met pretlichtjes in zijn ogen: ,,Stiekem hoop ik dat de politie op een dag naar mij toekomt en zegt: ‘Jos, dit kan zo niet langer. Sinds jij hier directeur bent, hebben we verdacht veel files. Mensen letten niet meer op de weg als ze langsrijden, maar hebben alleen maar oog voor vanBeresteyn!’ Wanneer dat gebeurt, zijn we goed bezig!’’ Door Yvonne de Noord

Auteur

admin