‘Het weinige dat ze hebben, willen ze met je delen’

VEENDAM

Fred en Ivonne Hulsebos hebben het nogal druk met hun stichting Kinderhulp Gambia. Gambia ligt op 6,5 uur vliegen aan de westkust van Afrika. Ze zijn net terug van een ronde speculaasjes bezorgen door het hele land. Al die dozen moesten bestickerd worden, er moest een busje geregeld worden en toen kon het bezorgen beginnen. Inmiddels zijn ze weer thuis in Buitenwoel en is het wachten op een nieuwe lading stickers en dozen speculaas.

Waarom en wanneer zijn jullie hiermee begonnen?

,,In 2003 gingen we naar Gambia op vakantie omdat het zon-zeker is en je hebt geen last van jetlag. We waren beide meteen geschokt door de omstandigheden waarin de mensen daar leven. Er was geen stroom, water, medische zorg, nauwelijks onderwijs en in het algemeen eigenlijk van alles niks. Er staan steeds minder bomen, omdat men op houtvuur kookt, en daardoor zijn er ook weinig dieren. Fred heeft vroeger gevoetbald bij sc Veendam en zag in Gambia kinderen spelen op slippers, op een schoen of op blote voeten. Hij heeft, toen we terug waren, meteen een hulpproject opgestart en met hulp van een aantal sponsoren een zeecontainer vol ballen, schoenen en shirtjes naar Gambia gestuurd.’’

En daarna?

,,Daarna hebben we bijgedragen aan het renoveren van een schoolgebouw en het realiseren van een watersysteem. Zo’n watersysteem is een boorhol (pijp) van 40 meter en het oppompen gebeurt met zonne-energie. Het moet allemaal selfsupporting zijn, anders is het binnen de kortste keren weer onbruikbaar. Er is namelijk geen geld voor diesel of reparaties. Met het gebruik van zonne-energie werkt alles duurzaam en hou je rekening met het klimaat. We hebben ook een moestuin voor de vrouwen aangelegd, ook met watersysteem op zonne-energie. Daar hebben we zes grote bakken bij laten metselen zodat de dames niet ieder emmertje zelf hoeven te putten. In die bakken zitten spontaan ook kinderen te badderen.’’

Hoeveel projecten hebben jullie al afgerond?

,,We proberen ieder jaar een of twee projecten af te ronden. Allemaal projecten die doorlopen wanneer wij ermee stoppen. Zo wordt er gebouwd in een werk/leerproject met dorpelingen onder supervisie van een student bouwkunde. Een kraamkliniek, 3 scholen, diverse doktersposten en een weeshuis. Verder hebben we een jongetje hier in Nederland aan zijn hart laten opereren en nog een jongetje in Dakar waarvan de benen misvormd waren. Hij loopt nu weer, zonder hulpmiddelen. Volgend jaar willen we nog 2 jongetjes laten opereren. Beide hebben misvormde benen, een doordat moeder overleed tijdens de bevalling en er toen geen moedermelk voorhanden was. Vervangende producten zijn niet verkrijgbaar of erg duur en als er niet toevallig een andere zogende moeder is, heeft zo’n kind weinig kans. Dus sterfte of ondervoeding met alle gevolgen van dien. De andere jongen heeft een misvorming doordat zijn erg jonge moeder door haar besnijdenis niet normaal kon bevallen.’’

Waarom wordt zo’n kind niet naar een kansrijk gebied, zoals Nederland, gehaald?

,,Aan de ene kant is er de bureaucratie en bovendien denk ik dat de kinderen toch het best af zijn bij hun eigen familie.’’

Heb je de moed wel eens bijna opgegeven door de bureaucratie?

,,Nee, we hebben wel geleerd dat we geen geld moeten sturen. Corruptie tiert welig, daar. De mensen zijn vooral gebaat bij praktische hulp, informatie en duurzame verbeteringen. Ondanks de tekorten en armoede zijn de mensen enorm gastvrij en vrolijk. Het weinige dat ze hebben, willen ze met je delen en alles met een glimlach. Ze leven ook erg met je mee. Ik ben drie jaar geleden erg ziek geweest en een tijdlang was het riskant. Later hoor je dan dat de mensen in Gambia massaal hebben gebeden voor mijn herstel. Ik word zelf niet geplaagd door enige vorm van religie, maar was wel ontroerd.’’

Ben je wel eens afhankelijk geweest van de medische voorzieningen daar?

,,Ik ben een keer ’s avonds gevallen tijdens het bijwonen van een door ons georganiseerd voetbaltoernooi en mijn gezicht zette enorm op. De dokterspost bleek te bestaan uit een verpleegkundige, een tafel en een doosje paracetamol. We zijn die kliniek gaan ondersteunen met een aanbouw en medische middelen die hier niet meer gebruikt worden omdat ze over datum zijn. Ze zijn daar erg blij met oude rollen verband, eerder werd verband gewassen en hergebruikt.’’

Wat zijn de doelen voor komend jaar?

,,Een nieuwe keuken bij het weeshuis. Daar wordt nu nog op hout gekookt en dat is ongezond. Er overlijden meer mensen aan het koken op open vuur dan aan malaria, tbc en hiv bij elkaar. En twee jongetjes van 5 jaar, Douwda en Alieu laten opereren aan hun misvormde beentjes.’’

Door Annemiek Wiechers


Auteur

Redacteur