Wegenwacht Wiannes: ‘Vroeger wilde ik boer worden’

BUNNE

De ANWB Wegenwacht bestaat 70 jaar. Wiannes Enting (45) is al 21 jaar in dienst van de ‘gele rijders’ en steekt vrijwel dagelijks de helpende hand toe in zijn rayon Groningen en Drenthe.

Enting is geen geboren automonteur. ,,Nee, vroeger wilde ik boer worden. Ik ben opgegroeid op een boerderij, we woonden bij opa en oma in. Toen ik geboren ben, deden ze het melkvee weg, wel hebben ze nog een beetje vee aangehouden. Ik trok veel op met mijn opa, mocht bijvoorbeeld trekker rijden en hooi schudden.”

Toen ik een jaar of 13, 14 was, wist ik dat het ‘m niet ging worden om de boerderij over te nemen. Ook vanwege de investering. Ik kreeg interesse in brommers en keek toen ook al naar het technische deel. Ik heb heel veel gesleuteld, ook eens een skelter gebouwd met een bromfietsmotor. Mijn vader was automonteur bij Ten Cate in Roden, Audi/VW dealer. Ik heb daar in de vakantie gewerkt, en combineerde later school en werk. Daarna heb ik de avondstudie voor monteur/apk -keurmeester gevolgd, dat heet nu trouwens allemaal anders”, aldus de Drent.

,,Ik vond het tijd om ook eens om me heen te kijken, en wilde na het behalen van mijn diploma’s eens solliciteren om te zien wat ik waard was. De Wegenwacht vroeg papieren die ik al had. Mijn standplaats zou Zuidlaren worden. Ik moet wel zeggen dat het me destijds heel goed in Roden beviel.”

,,Ik ben destijds met de opleiding gestopt om zelf een bedrijf op te zetten, maar dat kon niet meer. Ook al vanwege mijn opleiding bij de ANWB. Ik ben drie maanden met de WW-auto mee geweest en volgde de theorie in klaslokalen in Den Haag op het ANWB-hoofdkantoor.”

Tussen ‘vast’ automonteur en Wegenwachter is volgens Enting een verschil. ,,Je moet heel vindingrijk zijn, met minimale middelen het maximale er uit halen, want je bent op jezelf aangewezen. Je moet zelfstandig kunnen werken en ook goed met klanten om kunnen gaan. Daarnaast moet je houden van onregelmatige diensten, weekend- en avonddiensten, werken op feestdagen. Als je van een stabiel leven houdt, wordt het lastig”, legt de Wegenwachter uit.

Het beroep is hem wel op het lijf geschreven. ,,Je komt overal, ziet veel, mensen hebben altijd wel iets leuks te vertellen. Ik had het gevoel dat ik begon te leven… Je bent heel vrij in je doen en laten, en het nemen van beslissingen. Je moet de klant zo goed mogelijk bijstaan en van advies voorzien, en natuurlijk zoveel mogelijk service bieden. Tenslotte, na de dag ben je echt klaar. De klant komt niet terug… je neemt niets van je werk mee naar huis. Nou ja, er is genoeg te doen thuis, je voorraad in de wagen bijhouden, schoonhouden, administratie. ”

Wiannes Enting heeft uiteraard de nodige pechsituaties meegemaakt. Wat je steeds meer ziet is een lekke band, terwijl de auto niet met een reservewiel uitgerust is. De klant krijgt vaak ook op onpraktische momenten pech.

,,Bijvoorbeeld als je naar het vliegveld moet, of naar een begrafenis. Als mensen het zelf maar aangeven dat er haast is, dan kun je tijdig een taxi of zoiets organiseren. Als de auto geen prioriteit heeft, kan dat op een later tijdstip wel.” Veel gevallen weet Enting zich te herinneren. ,,Terwijl ik toch zo’n 1400 pechgevallen per jaar verhelp.”


Auteur

Redacteur